Η δεύτερη επίθεση σε φούρνο (updated)

Το καλοκαίρι που ήμουν στα Χανιά, καθώς τριγυρνούσα στην παλιά πόλη ανακάλυψα τυχαία τη συναγωγή Ετς Χαΐμ και ενθουσιάστηκα με το όμορφο κτίσμα του 16ου αιώνα, τον απλό ξύλινο διάκοσμο και τον απίστευτα συγκινητικό πίνακα (του Νίκου Σταυρουλάκη αν δεν κάνω λάθος) με τη συναγωγή που σβήνει και τα ονόματα των χαμένων μελών της κοινότητας. Το είδα περισσότερο σαν κομμάτι της ιστορίας της πόλης παρά σαν θρησκευτικό χώρο λατρείας. Ίσως να φταίει το ότι με τις θρησκείες δεν τα πάω καλά. Όμως η συναγωγή με συγκίνησε, όπως και το γεγονός ότι λειτουργούσε κάθε Παρασκευή βράδυ, όπως με πληροφόρησε ο εξυπηρετικότατος φύλακας, έστω και χωρίς ιερέα. Ο ίδιος φύλακας μου είπε και πώς χάθηκαν οι Εβραίοι της Κρήτης: τους μαζέψανε οι Γερμανοί στην κατοχή και μαζί με άλλους Κρητικούς αντιστασιακούς τους φόρτωσαν σε ένα μεταγωγικό, που το τορπίλισαν στα ανοιχτά οι Άγγλοι. Πνίγηκαν όλοι. Έτσι τα Χανιά έχουν ολόκληρη συνοικία που τη λένε Ομβριακή, χωρίς σχεδόν καθόλου Εβραίους. Φαίνεται όμως πως κάποιοι ενδιαφέρονται να σβήσουν εντελώς αυτό το κομμάτι ιστορίας της πόλης.
Συνέχεια

Advertisements

Καλή Χρονιά!

happy holidays, love, e.

Bazaar time

Καλά που υπάρχει και το Bazaar των Δρόμων Ζωής για να αλλάζει πού και πού όψη αυτή η σελίδα 😛

Δεν θα γράψω πολλά, έχω ήδη αναφερθεί σχετικά πριν ένα χρόνο και να μην επαναλαμβάνομαι.  Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα μπορείτε να ακούσετε  την Τίνα στο radiobubble. Να αναφέρω μόνο την καταπληκτική πρόσκληση που έφτιαξε όπως μαθαίνω η Λουΐζα Κορνάρου και η οποία όποτε την βλέπω μου ανοίγει την καρδιά. Ανοίξτε το banner πάνω δεξιά σε αυτή τη σελίδα να την καμαρώσετε ολόκληρη.

Ραντεβού στους Δρόμους, 12 και 13 Δεκεμβρίου στο Κέντρο Τεχνών του Δήμου Αθηναίων, στο Πάρκο Ελευθερίας.

Last man standing


Einsam im Morgennebel, Loneliness

Originally uploaded by Peter Heilmann.

«Και λοιπόν; Τους ξεφορτώθηκα. Ήθελαν να με βγάλουν από τη μέση και την πάτησαν. Πέθανε; Αυτό δείχνει ότι απέτυχε. Εκείνη πέθανε; Πάει να πει ότι έχασε. Εγώ είμαι ζωντανός – άρα είχα δίκιο.»

Έπεσα σε αυτές τις φράσεις διαβάζοντας ένα βιβλίο του Άμος Οζ («η γυναίκα που γνώρισα»). Ίσως να φταίει η επικαιρότητα, αλλά σκέφτηκα ότι μια τέτοια τερατώδης λογική μπορεί να ευθύνεται για όσα ακατονόμαστα συμβαίνουν στη Γάζα.
Αν πράγματι είναι έτσι, καμιά κατάπαυση πυρός δεν μας σώζει.

Update: Υπάρχει πάντως και η άλλη φωνή: Not in my name, not for my security. Προσυπογράφω (όσο μπορώ, καθότι έξω από το χορό).

Καλές γιορτές

Καλ�ς γιορτ�ς σε όλους!

Καλές γιορτές σε όλους!

(original picture by Joe Tyson)

Bazaar Δρόμων Ζωής, μέρος δεύτερο

Το Bazaar των Δρόμων Ζωής σκιάστηκε από τον φόνο του Αλέξη Γρηγορόπουλου.
Έναν απολογισμό των γεγονότων και των αισθημάτων των εθελοντών τις μέρες που ακολούθησαν μπορείτε να βρείτε στο ποστ του Μπάμπη στο σάιτ.

Επειδή όμως όλοι μας χρειαζόμαστε αυτές τις μέρες ένα χαμόγελο, μια σταγόνα ελπίδας και μια πρόταση διεξόδου από το φαύλο κύκλο της βίας και της καταστροφής, αποφασίστηκε το Bazaar να επαναληφθεί για μια μέρα ακόμα, στον φυσικό του χώρο, το Κέντρο Επικοινωνίας των Δρόμων Ζωής, Γαργηττίων 12, στο Γκάζι, το Σάββατο 13 Δεκεμβρίου από τις 10 το πρωί ως τις 8 το βράδυ. Λεπτομέρειες θα βρείτε στη σελίδα του bazaar.

Το Bazaar των Δρόμων Ζωής

Μύρισαν γιορτές, αρχίζουν τα Bazaar 🙂
Στολίδια, δωράκια, χρώματα και κέφι! Ό,τι ακριβώς χρειάζεται στις παράξενες εποχές που ζούμε, ένα περίσσευμα ελπίδας και χαράς της ζωής.

Εγώ θα σας προσκαλέσω στο αγαπημένο μου – το Bazaar των Δρόμων Ζωής θα γίνει φέτος στις 6 και 7 Δεκεμβρίου σε ένα πολύ όμορφο, όπως μου λένε, τριώροφο του μεσοπολέμου στα Εξάρχεια, στην οδό Μεθώνης 75. Να και η πρόσκληση, με οδηγίες για το πώς να φτάσετε:

Πρόσκληση για το Bazaar 2008 των Δρόμων Ζωής
Χάρτης με οδηγίες για την τοποθεσία που θα γίνει το Bazaar των Δρόμων Ζωής

Στο Bazaar των Δρόμων Ζωής πήγα πρώτη φορά πριν δύο χρόνια, σχεδόν τυχαία. Με είχε προσκαλέσει η Τίνα, κάπου δέκα λεπτά αφότου με γνώρισε, λέγοντάς μου ότι θα χαρεί πολύ να με δει εκεί. Δεν ξέρω γιατί την πίστεψα, αλλά είχα δίκιο. Παρ’ ότι πήγα μαζεμένη και διστακτική, με δέχτηκαν σαν παλιά φίλη. Σπάνια έχω συναντήσει τόσο ζεστή συμπεριφορά και τόσο άμεση αποδοχή όσο αυτή των ανθρώπων των Δρόμων Ζωής.

Την επόμενη χρονιά ξεσάλωσα. Μέσα στις 2 μέρες της διάρκειάς του πήγα τρεις φορές. Όχι μόνο γιατί δεν άντεχα με τη μια να κουβαλήσω τόσα πράγματα (έχω μια τάση να αγοράζω βιβλία και κρασάκια και μια μέση αρκετών Σεπτεμβρίων) αλλά γιατί ήθελα να ρουφήξω την απίστευτη ατμόσφαιρα. Πιο πολύ από όλα με γοήτευσαν τα παιδιά – πανταχού παρόντα, ζωηρά, κοινωνικά, «σας αρέσει αυτό κυρία; εγώ το έφτιαξα!». Δεν έχανα ευκαιρία να λέω σε όποιον καθόταν να με ακούσει πόσο θαύμαζα την άνεση και την αυτοπεποίθησή τους! Και να αισθάνομαι ότι κάτι στ’ αλήθεια γίνεται εδώ!

Αυτή νομίζω είναι η διαφορά του Bazaar των Δρόμων Ζωής από τα υπόλοιπα – δεν είναι απλώς ένα μέσο για να ενισχυθεί οικονομικά η οργάνωση, όσο κι αν αυτό είναι ζωτικό για τη λειτουργία της αφού δεν χρηματοδοτείται από αλλού. Είναι η καλύτερη δυνατή παρουσίαση του λόγου για τον οποίο υπάρχει. Όσα επιχειρήματα και να διατυπώσει κανείς, δεν συγκρίνονται με την παρουσία και τη συμπεριφορά τόσο των παιδιών και των οικογενειών τους όσο και των εθελοντών.

Δεν θα πω άλλα για την ατμόσφαιρα, αυτό είναι κάτι που το ζεις. Θα προσθέσω μονάχα ότι εκτός από τα καθιερωμένα χειροτεχνήματα, κρασιά, βιβλία, λιχουδιές (αν πάτε αρκετά νωρίς για να τις προλάβετε, γιατί ξεπουλάνε αμέσως όσες και να είναι…) και το Σαββατιάτικο πάρτι των παιδιών στις 8.00, φέτος θα υπάρχει και μια έκθεση ζωγραφικής με έργα γνωστών εικαστικών καλλιτεχνών που τα προσφέρουν για την ενίσχυση των σκοπών της οργάνωσης. Λεπτομέρειες θα βρείτε στο σάιτ, στο άρθρο
Τι δουλειά έχει η Τέχνη στο Παζάρι?.

Ελπίζω να ιδωθούμε εκεί.

Φολέγανδρος – updated

folegandros, end of the road to the north

folegandros, end of the road to the north-west

Μας περιμένει για βουτιές κάθε είδους.
Φωτογραφίες όταν επιστρέψω.
Προς το παρόν πολλά χαζοχαρούμενα χαμόγελα και ονειροπαρμένη διάθεση.

update: Μπλε ατελείωτο, βράχοι και καθαρά περιγράμματα. Όπως πάντα οι φωτογραφίες αδικούν την αλήθεια. Περάσαμε υπέροχα.

Πιο κάτω βλέπετε ό,τι έβλεπα κι εγώ από τη βεράντα μου

view from my porch - anemousa, folegandros

view from my porch - anemousa, folegandros

Περισσότερες φωτογραφίες στο flickr

Ευχές

greetings

Photo by Patrick Dell

Περιμένοντας

Έκανα καιρό να ξαναγράψω. Πότε έφταιγε η έλλειψη χρόνου, πότε η κακή διάθεση, πότε η τεμπελιά. Είχα υποσχεθεί διάφορα – συνέχεια των μαθημάτων css, δείγματα δουλειάς, σκόρπιες σκέψεις, όνειρα αν κατάφερνα να τα δω επιτέλους. Έλαμψαν με την απουσία τους. Κάποιες φορές με κέντριζαν λιγουλάκι όλα αυτά τα αθετημένα, στριφογύριζα στην καρέκλα μου. Σε ποιόν τα χρώσταγα όλα αυτά; Στον «αναγνώστη» μου; Μα δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, σκεφτόμουν και ησύχαζα. Στην τύχη περνάνε κάποιοι αναζητώντας πασχαλίτσες, οδηγίες για να αλλάξουν τη γραμματοσειρά ή το φόντο στο μπλογκ τους. Όσο για εκείνους που ενδιαφερόταν προσωπικά, είχαν τη δυνατότητα (;;;) (* καλά ντε, σε άκουσα, μη φωνάζεις!!! 🙂 ) να μου μιλήσουν απευθείας. Έτσι έλεγα κι αναπαυόμουν. Όταν μετά από τόσον καιρό ξαναμπήκα στο μπλογκ, βρήκα άκρα του τάφου σιωπή να με περιμένει – κάτι ελάχιστοι είχαν περάσει που έψαχναν πληροφορίες για css, ένας μάλιστα από αυτούς είχε προχωρήσει παραπέρα και πήγε να δει τον CSS editor που πρότεινα σε ένα από τα κείμενα.

waiting
Charlotte Salomon –
‘Life? or Theatre?’

Κι ενώ προς στιγμήν βεβαιώθηκα ότι στ’ αλήθεια δεν έλειψα σε κανέναν, είδα ξαφνικά μπροστά μου μια φιγούρα να ξεροσταλιάζει περιμένοντας μια απάντηση, μια συνέχεια, ένα τηλέφωνο να χτυπήσει, ένα χαμόγελο, μια ενθάρρυνση. Πόσο χρόνο και πόσο από τον εαυτό μας δεν ξοδεύουμε περιμένοντας… Πόσο στεγνώνει η ψυχή μας από αυτά τα μικρά ή μεγάλα που δεν έρχονται. Και τι υπέροχη είναι η χαρά μας όταν αυτό που περιμέναμε σκάσει (απρόσμενα ή όχι) στα χέρια μας, στα μάτια μας, στην αγκαλιά μας…

Πού θέλω να καταλήξω; Με νοιάζουν οι περαστικοί σε αυτές τις σελίδες. Θα ήθελα να τους προσφέρω μια μικρή χαρά. Δεν ξέρω κατά πόσο θα μπρέσω να είμαι συνεπής στα «μαθήματα» CSS. Το γράψιμο μου είναι δύσκολο και κυρίως πολύ χρονοβόρο. Θα προσπαθήσω όμως να μοιραζομαι πιο συχνά κάποια όμορφα πράγματα που συναντώ και με εμπνέουν ή με βοηθούν να προχωρήσω. Α ναι, και αυτή η φιγούρα που είδα να ξεροσταλιάζει περιμένοντας – σαν να μου μοιάζει…

Blog στο WordPress.com.